تصور کنید یک سرباز در میدان نبرد، تنها با ردیابی حرکت چشم و یک فرمان صوتی، یک پهپاد را برای حمله به هدف مشخصی اعزام میکند. این سناریو که زمانی تنها در فیلمهای علمی-تخیلی دیده میشد، حالا در قلب پروژهای مشترک بین غول فناوری متا (Meta) و شرکت پیشروی فناوریهای دفاعی آندوریل (Anduril) در حال تبدیل شدن به واقعیت است.
تبدیل انسان به یک «سیستم تسلیحاتی» هوشمند
کوای بارنت، معاون ارشد آندوریل و از فرماندهان سابق عملیات ویژه ارتش آمریکا، هدف اصلی این پروژه را بهینهسازی «انسان به عنوان یک سیستم تسلیحاتی» توصیف میکند. چشمانداز آنها خلق یک سرباز سایبورگ-مانند است که در آن، سربازان و پهپادها به صورت یکپارچه اطلاعات را به اشتراک میگذارند، با هم میبینند و به عنوان یک واحد منسجم تصمیمگیری میکنند. این عینکهای واقعیت افزوده (AR) قرار است به کلاهخودهای نظامی متصل شوند و اطلاعات حیاتی را مستقیماً روی میدان دید سرباز به نمایش بگذارند.
EagleEye: فراتر از انتظار ارتش
آندوریل همزمان روی دو پروژه کار میکند. پروژه اول با نام SBMC، یک قرارداد ۱۵۹ میلیون دلاری با ارتش آمریکاست. اما این شرکت بلندپروازانه پروژه دوم و خودجوشی به نام EagleEye را نیز کلید زده است که شامل طراحی یک کلاهخود و عینک کاملاً جدید است. گرچه ارتش هنوز چنین درخواستی نداشته، آندوریل اطمینان دارد که محصول نهایی آنقدر برتر خواهد بود که ارتش را به خرید آن ترغیب کند.
هوش مصنوعی، مغز متفکر میدان نبرد
قلب تپنده این سیستم، نرمافزار Lattice آندوریل و مدلهای زبان بزرگ (LLM) است. این عینکها میتوانند اطلاعاتی از یک قطبنمای ساده گرفته تا نقشه کامل منطقه، موقعیت پهپادهای خودی و حتی تشخیص هوشمند اهدافی مانند یک کامیون دشمن را به صورت لایهای روی دید سرباز قرار دهند.
نکته شگفتانگیز اینجاست که برای ترجمه فرمانهای صوتی سربازان به دستورات قابل فهم برای ماشین، آندوریل در حال آزمایش قدرتمندترین ابزارهای 🛒 خرید اکانت هوش مصنوعی است. مدلهایی مانند 🛒 خرید اکانت Gemini Advanced گوگل، Llama متا و حتی 🛒 خرید اکانت Claude Pro در این پروژه به کار گرفته شدهاند تا ارتباط بین انسان و ماشین به روانترین شکل ممکن برقرار شود.
یک مثال عملی از کاربرد عینک جنگی متا
یک سرباز میتواند به پهپادی دستور دهد تا منطقهای را شناسایی کند و پس از یافتن یک واحد توپخانه، بازگردد. سپس سیستم به طور خودکار گزینههای بعدی را پیشنهاد میدهد؛ مثلاً اعزام یک پهپاد انتحاری نزدیک به هدف. تمام این فرآیند پیچیده، که نیازمند تاییدیه از زنجیره فرماندهی است، ممکن است تنها با چند حرکت چشم و چند کلمه انجام شود. این پروژه گرچه تا سال ۲۰۲۸ به تولید انبوه نخواهد رسید، اما به وضوح نشاندهنده آیندهای است که در آن مرز بین انسان، ماشین و هوش مصنوعی در حال محو شدن است.