Mixtape: بازی‌ای که منتقدان عاشقش شدند اما گیمرها به جان هم افتادند!

Mixtape: از عرش نمرات 10/10 تا فرش جنجال‌های بی‌پایان!

باز هم یک بازی جدید و باز هم یک طوفان توییتری! بازی «Mixtape» که همین هفته پیش منتشر شد، در یک چشم به هم زدن به یکی از بحث‌برانگیزترین عناوین سال تبدیل شده. از یک طرف، منتقدان غول دنیای گیم مثل IGN و VGC با نمرات کامل ۱۰/۱۰ و ۵ ستاره به استقبالش رفتند و از طرف دیگر، موجی از انتقادات و جنجال‌های فرهنگی، این بازی مستقل و داستان‌محور را در مرکز سیبل قرار داده. اما ماجرا دقیقاً چیست؟ چرا بازی‌ای که باید تجربه‌ای نوستالژیک و آرامش‌بخش باشد، به میدان یک جنگ فرهنگی تبدیل شده؟ با تحلیل عمیق پی‌جم شاپ همراه باشید.

ریشه جنجال کجاست؟ سه اتهام اصلی علیه Mixtape

حواشی پیرامون Mixtape را می‌توان به سه بخش اصلی تقسیم کرد که هر کدام گروهی از گیمرها را به واکنش واداشته است. بیایید این اتهامات را یک به یک بررسی کنیم.

اتهام اول: ارتباط ناشر با مسائل سیاسی

اولین و شاید منطقی‌ترین انتقاد، به ناشر بازی یعنی Annapurna Interactive برمی‌گردد. این شرکت توسط «مگان الیسون»، دختر میلیاردر معروف و مدیرعامل اوراکل، «لری الیسون» تأسیس شده است. لری الیسون به صورت علنی و مالی از ارتش اسرائیل حمایت کرده و همین موضوع باعث شده تا بسیاری از گیمرها در سراسر جهان، خرید و حمایت از محصولات این ناشر را تحریم کنند. این یک موضع شخصی و قابل احترام است و هر کسی حق دارد تصمیم بگیرد پولش را کجا خرج می‌کند.

اتهام دوم: آیا Mixtape یک بازی «مستقل فیک» است؟

اتهام عجیب‌تر این است که برخی معتقدند Mixtape یک بازی «مستقل نما» یا «Fake Indie» است و نقدهای مثبت آن ساختگی (Astroturfed) هستند. این ادعا کمی دور از ذهن به نظر می‌رسد. استودیوی سازنده، Beethoven & Dinosaur، هیچ‌گاه همکاری خود با ناشر بزرگی مثل Annapurna را پنهان نکرده است. علاوه‌بر این، بازی پر از موسیقی‌های لایسنس‌شده و گران‌قیمت است که نشان می‌دهد بودجه قابل توجهی پشت آن بوده. یک بازی نمی‌تواند همزمان که با یک ناشر بزرگ کار می‌کند و از موسیقی‌های گران استفاده می‌کند، متهم به فریبکاری در «مستقل بودن» شود!

اتهام سوم: برچسب «ووک» (Woke)؛ واقعیت یا بهانه؟

و اما می‌رسیم به کلیشه ثابت این روزها: اتهام «ووک» بودن! گروهی از مخالفان، بازی را به دلیل پرداختن به گرایش جنسی یکی از شخصیت‌ها، بیش از حد «مترقی» می‌دانند. در حالی که داستان به وضوح نشان می‌دهد شخصیت اصلی، استیسی، در حال کشف هویت خود است، اما این موضوع هرگز به صورت شعارگونه مطرح نمی‌شود و تنها بخشی از داستان بلوغ اوست. در واقع، Mixtape آنقدرها هم که برخی ادعا می‌کنند، پیام‌های اجتماعی پیچیده‌ای ندارد و تمرکز اصلی‌اش بر روی نوستالژی، موسیقی و روابط انسانی است.

جمع‌بندی پی‌جم شاپ: بازی را از حاشیه جدا کنیم

در نهایت، Mixtape یک بازی هنری و خوش‌ساخت است که قربانی بحث‌های بی‌پایان اینترنتی شده. در حالی که تحریم ناشر به دلایل سیاسی یک انتخاب شخصی است، اما اتهاماتی مثل «مستقل فیک» یا «ووک بودن» بیشتر شبیه بهانه‌هایی برای حمله به اثری است که توانسته نظر مثبت منتقدان را جلب کند. پیشنهاد ما این است که اگر به بازی‌های داستان‌محور و موسیقی‌محور علاقه دارید، به دور از حواشی، خودتان آن را قضاوت کنید.