بالاخره انتظارها به سر رسید و فصل دوم انیمه انفجاری Devil May Cry از نتفلیکس پخش شد! فصل اول با تمام مشکلاتش، یک تجربه سرگرمکننده با فینالی دیوانهوار و موسیقی متنی فراموشنشدنی بود. اما خبر خوب اینه که فصل دوم نه تنها روی نقاط قوت فصل قبل سرمایهگذاری کرده، بلکه با اضافه کردن شخصیت کاریزماتیک «ویرجیل»، برادر گمشده دانته، داستان را به سطح کاملاً جدیدی از عمق احساسی و اکشن بیرحمانه رسانده. آماده باشید که در این نقد، زیر و بم این فصل جدید را شخم بزنیم!
ویرجیل: ستاره بیچون و چرای فصل دوم
بیایید روراست باشیم، از لحظهای که ویرجیل با آن استایل جدی، بیاحساس و مرگبارش وارد قاب تصویر میشود، کل سریال را از آن خود میکند. او دقیقاً نقطه مقابل دانته است: جدی، بیشوخی و کاملاً بیرحم. ورود او به زمین با سلاخی کردن یک جوخه از سربازان شرکت Uroboros، آن هم با ریتم آهنگ معروف Bodies از Drowning Pool، یکی از بهترین سکانسهای اکشن کل سریال را رقم میزند. این صحنههای اکشن سریع و بیرحمانه، آدرنالین خالص رو به رگهای بیننده تزریق میکنه؛ چیزی که گیمرهای حرفهای 🛒 خرید CP کالاف دیوتی موبایل هر روز تجربهاش میکنند.
داستان ویرجیل، که ترکیبی از انتقام، پیچشهای داستانی و به چالش کشیدن مفهوم عدالت است، به تنهایی بار اصلی جذابیت فصل را به دوش میکشد. فلشبکها به دوران کودکی او و دانته و رابطهشان با مادرشان «اوا»، لایههای عمیقتری به این دو شخصیت اضافه میکند که در فصل اول کمتر به آن پرداخته شده بود.
داستانی با کنایههای سیاسی تند و تیز
فصل اول با صحنه عجیبی تمام شد: رئیس جمهور کابوی آمریکا در حال حمله به جهنم با آهنگ American Idiot از گروه Green Day! فصل دوم این کنایههای سیاسی را چند برابر کرده. جنگ علیه جهنم با پروپاگاندای شدید رسانهای به عنوان یک نبرد مقدس علیه شر تبلیغ میشود، اما ما شاهد مخالفتهای عمومی، بازداشتگاههای مخفی و شکنجه غیرنظامیان هم هستیم. این اشارات مستقیم به جنگ عراق، در کنار موسیقی متنی که انگار از اوایل دهه ۲۰۰۰ آمده، به سریال یک هویت منحصر به فرد و جسورانه بخشیده است.
نکته طلایی: این فصل به شدت از داستان بازی Devil May Cry 2 و همچنین ریبوت سال ۲۰۱۳ الهام گرفته. اگر این بازیها را تجربه کرده باشید، از دیدن ارجاعات و شخصیتهای آشنا لذت دوچندانی خواهید برد.
آیا فیلمنامه ضعف دارد؟
با وجود تمام نکات مثبت، فیلمنامه همچنان در برخی نقاط قابل پیشبینی عمل میکند. شخصیت منفی اصلی، «آریوس»، رئیس شرکت Uroboros، آنچنان که باید کاریزماتیک و بهیادماندنی نیست و بیشتر به عنوان یک پله برای رسیدن به شخصیتهای شرورتر (مثل ویرجیل) عمل میکند. با این حال، اکشن بیوقفه، شخصیتپردازی عمیقتر برادران و کارگردانی هنری فوقالعاده، این ضعفها را تا حد زیادی پوشش میدهد.
جمعبندی: یک اقتباس گیمینگ که باید دید!
فصل دوم Devil May Cry یک پیشرفت چشمگیر نسبت به فصل اول است. این سریال با موفقیت توانسته تعادلی بین اکشن خونین و دیوانهوار، داستان احساسی و کنایههای اجتماعی برقرار کند. اگر از طرفداران دنیای بازیهای ویدیویی و انیمههای بزرگسالانه هستید، تماشای این فصل یک تجربه هیجانانگیز و رضایتبخش خواهد بود. این سریال نشان میدهد که با کمی جسارت و احترام به منبع اصلی، میتوان یک اقتباس گیمینگ ساخت که هم طرفداران قدیمی را راضی کند و هم مخاطبان جدید را جذب نماید.
عاشق اکشن و هیجان دنیای گیم هستید؟ با تجهیز کردن اکانت خود در بازیهای محبوب، این هیجان را به اوج برسانید!