فاجعه سه‌بعدی: چرا Super Meat Boy 3D روح بازی اصلی را کشت؟

یادتان هست آن روزهایی که یک مکعب گوشتی قرمز و خون‌آلود، دنیای بازی‌های پلتفرمر را زیر و رو کرد؟ Super Meat Boy اصلی یک شاهکار بود؛ یک سمفونی از دقت، سرعت و خلاقیت سادیسمی که با هر بار مردن، بیشتر عاشقت می‌کرد. حالا، سال‌ها بعد، Team Meat با Super Meat Boy 3D برگشته تا آن جادو را در دنیای سه‌بعدی بازسازی کند. اما سوال اینجاست: آیا موفق شده؟ جواب کوتاه: نه، اصلاً! این بازی جدید شاید نام آشنایی داشته باشد، اما روح آن پسر گوشتی دوست‌داشتنی ما را در جایی میان بُعدها گم کرده است.

مشکل اصلی کجاست؟ فقدان «وایب» و هویت بصری!

بزرگترین ضربه‌ای که Super Meat Boy 3D می‌خورد، نه در گیم‌پلی، که در هویتش است. بازی اصلی یک استایل هنری بی‌نظیر داشت؛ ترکیبی دیوانه‌وار از خشونت کارتونی، رنگ‌های تند و طراحی پیکسلی مدرن که هنوز هم یکتاست. انگار یک کارتریج نفرین‌شده‌ی کنسول NES را پیدا کرده باشید! اما نسخه‌ی سه‌بعدی… خب، کاملاً معمولی و بی‌هویت به نظر می‌رسد. شبیه به هزاران بازی پلتفرمر سه‌بعدی دیگری است که در فروشگاه‌های دیجیتال خاک می‌خورند.

وقتی خلاقیت جای خود را به مدل‌های سه‌بعدی بی‌روح می‌دهد

آن حس عجیب و غریب، آن طراحی‌های نامتعارف و رنگ‌بندی آخرالزمانی بازی اول، همگی جای خود را به مدل‌های سه‌بعدی صاف و ساده داده‌اند. راستش را بخواهید، غیبت ادماند مک‌میلن (Edmund McMillen)، یکی از خالقان اصلی، در این پروژه کاملاً حس می‌شود. بازی‌های جدید او مثل Mewgenics بیشتر به روح Super Meat Boy وفادارند تا خودِ Super Meat Boy 3D! این بازی به جریانی از بازی‌های بی‌هویت مدرن تعلق دارد که انگار همگی از یک کارخانه بیرون آمده‌اند و فورتنایت پرچمدار بصری آن‌هاست.

آیا گیم‌پلی می‌تواند این فاجعه بصری را جبران کند؟

اگر از ظاهر بازی چشم‌پوشی کنیم، هسته‌ی گیم‌پلی تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده است. Meat Boy همچنان می‌تواند بپرد، از دیوارها بالا برود و با سرعت حرکت کند. مراحل پر از اره‌های مرگبار و موانع کشنده هستند و هدف نهایی، نجات دادن Bandage Girl از دست دکتر فتوس است. مکانیک‌های اصلی هنوز هم سرگرم‌کننده هستند، اما انتقال به سه‌بعدی مشکلات خودش را به همراه داشته است. کنترل‌ها گاهی اوقات دقیق نیستند و دوربین می‌تواند به یک دشمن بزرگتر از خودِ موانع تبدیل شود.

نتیجه‌گیری: یک دنباله‌ی فراموش‌شدنی

Super Meat Boy 3D یک بازی بد نیست، اما یک دنباله‌ی بسیار ناامیدکننده برای یک شاهکار است. این بازی در تلاش برای مدرن شدن، مهم‌ترین دارایی خود یعنی هویت و روح منحصر به فردش را از دست داده است. اگر طرفدار دوآتشه‌ی این سری هستید، شاید بتوانید از آن لذت ببرید، اما اگر به دنبال همان حس و حال جادویی بازی اول می‌گردید، بهتر است به همان نسخه‌ی کلاسیک برگردید یا منتظر یک معجزه‌ی دیگر در دنیای بازی های بتل رویال و دیگر ژانرها بمانید. این پسر گوشتی، دیگر آن قهرمان خونین و دوست‌داشتنی سابق نیست.