چند هفته پیش، توییتر داشت منفجر میشد! اسم «جاناتان بلو»، مغز متفکر پشت بازیهای شاهکاری مثل Braid و The Witness، همه جا دیده میشد. اما این بار نه برای معرفی یک بازی جدید، بلکه برای کوبیدن یک بازی مستقل و کمتر شناختهشده به نام Derelict Star! این بازی که از اوایل آوریل بیسروصدا منتشر شده، بین خورههای بازیهای پلتفرمر حرکتی کلی طرفدار پیدا کرده، اما ظاهراً اصلاً به مذاق آقای بلو خوش نیومده!
انفجار خشم: وقتی یک بازیساز افسانهای Rage Quit میکند!
جاناتان بلو در توییترش با عصبانیت نوشت: «متاسفانه همون مرحله اول باعث شد از بازی بیام بیرون (Rage Quit کنم).» و بعد با لحنی کنایهآمیز ادامه داد: «هاها! بیاین یه مشت پرش سخت و حوصلهسربر مثل بقیه بازیا بهتون بدیم، ولی با کنترلهایی که از هر بازی دیگهای خشکتر و رو اعصابتره و هیچ صیقلی هم بهش ندادیم…» و در آخر تیر خلاص رو زد: «وقت این چیزا رو ندارم. اگه بازی چیز جالبتری داره، نباید پشت این مانعهای مسخره قایمش کنه.»
این حرفها حسابی کنجکاوم کرد. جاناتان بلو خودش یک پلتفرمرساز قهاره. چه چیزی توی Derelict Star میتونه اینقدر عصبانیش کرده باشه؟ همین شد که بازی رو خریدم تا خودم ببینم داستان چیه و باید بگم… آقای بلو با تمام احترامی که براش قائلم، در مورد این بازی شدیداً در اشتباهه! Derelict Star یک الماس پنهانه.
Derelict Star: یک مترویدوانیا در دل فضا با طعم پیکسل آرت
داستان بازی ساده است: شما یک فضانورد تنها هستید که سفینهاش وسط راه خاموش شده. برای فرار از مرگی تلخ، باید سلولهای انرژی رو از یک کشتی باری متروکه بدزدید. طبیعتاً این سلولها دم دست نیستن! بازی در واقع یک مترویدوانیاست که از حدود ۵۰۰ صفحه (Screen) مجزا تشکیل شده و گرافیک پیکسلی تپل و دوستداشتنیاش، شما رو یاد کنسولهای قدیمی مثل آتاری ۲۶۰۰ و ۸ بیتی میندازه.
جتپک، مومنتوم و کنترلهای «مثلاً» خشک!
تمام ابزار شما برای عبور از موانع، پاهاتون، جتپک و درک روزافزون شما از فیزیک و مومنتوم (تکانه) است. در نگاه اول، حرف جاناتان بلو درسته. کنترلها خشک و عجیب به نظر میرسن. پنج دقیقه اول بازی حسابی کلافهکننده است. اما بعد از ده دقیقه، قلق کار دستتون میاد و این کنترل به ظاهر «بد»، تبدیل به یک ابزار بیانی قدرتمند میشه.
نکته طلایی: در Derelict Star یاد میگیرید که یک پرش ساده از حالت ایستاده با جتپک تقریباً بیفایده است. اما اگر اول بدوید، سرعت بگیرید و بعد جتپک بزنید، میتونید مسافتهای غیرقابل باوری رو طی کنید. کل بازی بر پایه همین استادی در کنترل سرعت و تکانه بنا شده.
تسلط بر این مکانیکها نیازمند صبر و دقتی است که شاید در کمتر بازیای دیده باشید. این سطح از چالش، من را یاد تلاش برای حرفهای شدن در بازیهای رقابتی بزرگ میاندازد. همانطور که برای یک هدشات دقیق در 🛒 خرید CP کالاف دیوتی موبایل ساعتها تمرین میکنید، در Derelict Star هم برای یک پرش بینقص باید بارها و بارها تلاش کنید.
نتیجهگیری: آیا جاناتان بلو بازی را اشتباه فهمیده؟
به نظر من، بله. جاناتان بلو احتمالاً انتظار یک پلتفرمر سنتی را داشته، در حالی که Derelict Star یک بازی در مورد یادگیری و تسلط بر یک سیستم حرکتی منحصر به فرد است. این «خشکی» کنترلها، بخشی از طراحی هوشمندانه بازی است، نه یک ایراد فنی. این بازی برای کسانی ساخته شده که از چالشهای سخت لذت میبرند و پاداش استادی در مکانیکهای بازی برایشان از هر چیزی شیرینتر است.
بازیهای چالشبرانگیز مثل Derelict Star گاهی حسابی آدم را خسته میکنند! اگر بعد از کلنجار رفتن با این بازی هوس کردید کمی در دنیای بازیهای محبوب خودتان استراحت کنید، فراموش نکنید که پیجم شاپ همیشه بهترین پیشنهادها را برای خرید جم بازی مورد علاقهتان دارد.